Lang geleden was hij hier ook al actief en na banen in de verslavingszorg, de jeugdhulpverlening en een tbs-kliniek, is hij nu terug in Delft. Met plezier, want Dennis kan zich goed vinden in de visie en missie van PerspeKtief.

‘Ik vind dat we moeten kijken naar de kwaliteiten van mensen, maar wat ze nog wel kunnen. Het dienstencentrum moet niet alleen een vangnet zijn en een beetje pappen en nathouden. Natuurlijk is dat bij sommige mensen de uitkomst, maar je moet eerst alles eruit halen wat erin zit. Bij iedereen.’

'Je moet in dit werk een beetje strak zijn anders neemt de waan van de dag het van je over. Van alle bezoekers wordt nu een elektronisch dossier aangelegd dat we dagelijks bijhouden. Voor sommigen was dat een enorme cultuuromslag. Het was bedreigend dat alles wordt vastgelegd. Maar inmiddels ontdekken de bezoekers de voordelen. Laatst was iemand opgepakt en konden wij in z’n dossier zien dat hij medicijnen gebruikt. Wij kunnen er dan voor zorgen dat hij die krijgt op het politiebureau. Een ander was z’n bankpasje verloren. Dankzij de kopie die wij in het dossier hebben zitten, had hij snel weer een nieuwe.’

Waar ben je trots op?
‘Ik ben trots op het tempo waarin we de cultuuromslag proberen te maken. M’n collega’s ervaren nu ook dat het goed is om strakker te werken en dingen vast te leggen. Cliënten raken er langzaam maar zeker van overtuigd dat we het doen om te helpen en niet om ze te pakken. Ik zie verandering in de houding van cliënten. Doordat de medewerkers één lijn trekken, weten ze waar ze aan toe zijn en dat geeft rust.’

Wat heb je met Harald? (Harald is een bezoeker van het dienstencentrum)
‘Harold en ik hebben veel met elkaar te maken in het werk. Hij is begeleider van het werkproject en heeft de cliëntencommissie opgezet. Hij levert een heel positieve bijdrage aan het reilen en zeilen hier. Ik vind het ook bijzonder dat hij zijn hart bij mij lucht als hij het moeilijk heeft. Dat zegt iets over de band die we hebben.’

Wat moet ‘de buitenwereld’ weten over jouw werk?
‘Dat het hier niet alleen maar rotzooi is. Door hun verslaving doen ze soms een beetje gek, maar het zijn allemaal goeie jongens. Wij geven ze de schop onder hun komt die ze nodig hebben. Ik vind dat er meer respect moet zijn voor het feit dat deze mensen hulp nodig hebben. Hulp bij hun verslaving, bij de schuldenproblematiek en hulp bij hun psychiatrische problemen. Er zullen in elke samenleving altijd mensen zijn die dakloos zijn, een verslaving hebben of een psychiatrische ziekte. Mensen, kortom, die het zonder hulp niet redden. Laten we dat nu gewoon accepteren in plaats van te doen of ze niet bestaan. Geef ze de hand en kijk wat ze nog kunnen. Help ze weer zelfrespect te ontwikkelen.’