Samen met zijn vriendin Kelly, die ook dakloos was, heeft hij twee kamers.
Patrick: ‘Ik woon hier nu zeven maanden. Voordat ik dakloos werd, woonde ik bij m’n moeder. In principe mag ik hier een jaar blijven. Petra, mijn begeleider, ondersteunt me bij alles wat ik wil. Ik ga altijd eerst naar haar toe. Ze gaat mee naar de rechtbank, helpt me bij het kiezen van een opleiding, enzovoort.’

Petra: ‘Het mooiste aan dit werk is het groeiproces dat jongeren doormaken. Patrick bijvoorbeeld heeft ontdekt dat hij goed kan koken. Hij vindt dat zo leuk dat hij er zelfs z’n beroep van wil maken. Hij kookt nu al een tijd als vrijwilliger in het sociaal pension. En alhoewel hij altijd moeite heeft om z’n afspraken na te komen, heeft hij in het sociaal pension nog nooit een dag verstek laten gaan.’

Patrick: ‘Ik voel zelf ook dat het beter met me gaat. Ik ben trots dat ik het volhoud. Ik heb al een tijd niets meer uitgespookt, gebruik geen alcohol meer en kan me steeds beter aan afspraken houden. Ik weet nu ook wat ik wil gaan doen. Volgend jaar start ik met een opleiding in de horeca. Als ik verder vooruit kijk dan hoop ik dat ik een eigen huis heb, een kind en een baan in een restaurant. Ik wil echt wat van m’n leven maken. ’t Is fijn dat er begeleiding en ondersteuning is, maar uiteindelijk moet je het zelf doen.’