De groep bestaat uit 24 bewoners met een psychiatrische achtergrond die voor langere tijd op de Brasserskade verblijven. Ze vindt haar werk heel afwisselend.

‘Ik draai onregelmatige diensten. Overdag bestaat het werk uit het bellen met instanties, het regelen van verzekeringen, uitkeringen, dat soort zaken. Ook ga ik soms mee met bewoners naar artsen of naar andere afspraken. ’s Avonds eet ik mee met de groep. Dat is altijd heel gezellig. Soms is het heel rustig. Dan doe ik een spelletje met een paar bewoners. Maar het kan ook heel hectisch zijn, bijvoorbeeld als het niet goed gaat met een bewoner. Die heeft dan extra zorg en aandacht nodig en krijgt die ook.’

Waarom doe je dit werk?
‘Ik ben grootgebracht met heel veel verschillende mensen. In mijn familie zijn ook mensen met een psychiatrische ziekte, dus dat is vertrouwd voor mij. Toen ik een stageplek zocht voor mijn opleiding, kwam ik in deze woonvorm terecht. Na een tijdje kreeg ik een contract aangeboden en heb ik besloten om te blijven. Ik heb nu de luxe van een baan terwijl ik ook nog op school zit.’

Waar ben je trots op?
‘Het meest trots ben ik als ik contact krijg met mensen waarvan ik dat niet had verwacht. Soms zijn mensen in eerste instantie heel afstandelijk of erg in zichzelf gekeerd. Het is zo mooi als er dan langzaam maar zeker toch een band ontstaat. Ik ben ook trots als ik iets bereik met een cliënt. Bijvoorbeeld iemand die mij vraagt om een afspraak te maken. Ik vind dan dat hij of zij dat best zelf kan en moedig dat ook aan. Soms duurt dat dan wel even, maar als die cliënt tenslotte de telefoon pakt, zie ik dat ‘ie trots is. En dan ben ik ‘t ook: op die persoon.’

Wat heb je met Margreet? (Margreet woont in de beschermende woonvorm waar Amy werkt)
‘Margreet is een van die mensen waarvan ik in het begin niet goed wist wat ik met haar aan moest. Met haar is het contact langzaam gegroeid en we zijn nu erg op elkaar gesteld. Ik vind Margreet een heel leuke, aangename vrouw, heel intelligent en altijd bezig. Wat ik ook fijn vind is dat Margreet heel open is over haar ziekte en alles wat daarbij komt kijken.’

Wat vind je dat ‘de buitenwereld’ moet weten over jouw werk?
‘Als ik vertel waar ik werk, is de reactie vaak: ‘O, dus je werkt met gekken?’ Dat vind ik jammer. Het is een misverstand dat onze bewoners zwakbegaafd zijn. Er wonen hier mensen van alle niveaus. Margreet bijvoorbeeld, heeft een hbo-opleiding gedaan. Ik vind het belangrijk dat ‘de buitenwereld’ zich realiseert dat deze mensen er vaak al een heel leven op hebben zitten voordat ze ziek werden. De ziekte heeft nu de overhand genomen en daarom wonen ze hier. Maar er is zoveel meer dan alleen die ziekte.’