Na haar laatste opname in de psychiatrie was zelfstandig wonen niet meer mogelijk. Misschien dat dat in de toekomst nog eens lukt.

Margreet:‘Dit is mijn huis, mijn woonplek. Hier voel ik me veilig en krijg ik de rust die ik nodig heb. Door mijn ziekte moet ik veel slapen en dat kan hier. Ik kan hier mezelf zijn. Ik praat hardop met de stemmen in m’n hoofd. Dat kan hier gewoon, niemand vindt dat gek. Als ik wakker ben, zit ik het liefst beneden in de gemeenschappelijke woonkamer. Ik lees een beetje en werk aan m’n hobby. Ik verzamel recepten en daar maak ik kookboeken van. Dat doe ik al jaren.’

Waar ben je trots op?
‘Ik ben erg trots dat ik na m’n laatste opname 13 jaar geleden, weer langzaam de oude ben geworden. Ik voel me fijn, heb het naar m’n zin. Dat maakt me trots.’

Wat heb je met Amy? (Amy is medewerker woonzorg op de locatie waar Margreet woont)
‘Amy is een goeie voor de psychiatrie. Ze kan goed met mijn ziekte omgaan en daarom kan ik haar in vertrouwen nemen. Ik heb regelmatig de behoefte om te ventileren; alles even van me af te praten. Bij Amy kan ik altijd terecht. Het is haar nooit te veel.’